Την πόρτα ανοίγεις και ρωτάς εγώ ποιος είμαι
βάσανο, βάλσαμο μαζί την ώρα κρίνε
καπνός σηκώθηκε μακριά και λίγη σκόνη
κάποιου ιππότη η καρδιά να δυναμώνει.
Με δίχως σκέψεις και διλήμματα, προσπέρασα
μέσα στις λέξεις τα ερωτήματα διαπέρασα
τα βογκητά ενός λαού λόγια ασυνάρτητα
στο μαντεμένιο το σκοτάδι που συνάντησα.
Μέσα στη βλάστηση ο ουρανός να χαμηλώνει
γίνανε σίδερο καυτό αυτοί οι πόνοι
μέσα στα ανώφελα του χρόνου μου τα βράδια
κοιτάς πιο πέρα κι ερμηνεύεις τα σημάδια.
Σ’ αυτό τον πόλεμο που άρχισε η ζωή
να εξηγήσεις πώς μπορούσες τη σιωπή
μ’ αυτό το πείσμα που το γέννησε η θάλασσα
μ’ αυτό το πέταγμα τι τέλειωσα τι άρχισα…
Widget by Css Reflex | TutZone
Αναρτήσεις
0 comments: